“Pardon, çantanız açık kalmış,” dedi arkası dönük kadına. Kadın dikkatlice çantasını önüne çekip içindekileri kontrol etmeye başladı. Kahvesini yudumlamaya geri döndü ve adama teşekkür etmediğini fark etti. “Teşekkür ederim, uyardığınız için!” dediği esnada suratını fark etmeye başladı adamın. Eski bir tat, eski bir yüz olabilirdi. Hatırlayamadı kadın. Kafasında bir şeyler dönmeye başladı. Eskiden iyiydim diye…

Dün günün tamamını güzel bir göl kenarında, ormanlık bir alanda kamp sandalyemde oturup kitap okuyarak ve etrafı izleyerek geçirdim. Yanımda arkadaşlarım vardı, ama çoğu zaman sessizliği dinleyip doğanın içinde kalmak istedim. Göl kenarında sadece biz yoktuk; kimisi balık avlıyor, kimisi mangal yapıyor, kimisi çocuklarıyla oynuyordu. Doğanın içinde geçirilen bu gün, huzur dolu anlarla örülmüş gibiydi.…

Ben balık tutmayı çok severim. Balıklar bu durumdan pek şikayetçi değil zira tuttuğum balık sayısı son 15 yılda bir elin parmağını geçmemiştir. Belki de başarısızlığımın altında yatan asıl gerçek bu: Ben aslında balık tutmaya değil, balık tutma bahanesine gidiyorum. Doğayla iç içe kalmanın ritüeli bu etkinliğin asıl amacı. Sabah güneşten önce doğup yollara düşmek, hiç…

Sevginin herkesi ve her şeyi kapsadığı senaryolara yabancılaşmaya başladığımdan beri hiçbir şeye güvenim kalmadı. ‘Yaradılanı koşulsuz sev’ tarzı öğütler artık bende karşılık bulmuyor—çünkü sınırsız sevgi, sevginin değerini yok ediyor. Yıllarca ‘sana taş atana gül at’ düsturu beni modern çağa karşı pasifleştirmiş, bununla birlikte çekincelerime mükemmel bir kılıf olmuş. Ben artık herkesi sevmiyorum. Sevgim seçici, sınırlı…

Yaşamımın erken yıllarında doğayla kurduğum bağda en büyük pay sahiplerinden biri dedemdir. Kendisini birkaç yıl önce sonsuzluğa uğurladık. Onunla aynı ismi taşımaktan her zaman büyük bir mutluluk duydum. Dedem doğayı iyi tanıyan, onunla bütünleşmiş, çevresi tarafından sevilen, saygı duyulan bir insandı. Bahçesini, ağaçlarını, toprağını büyük bir sevgiyle sahiplenirdi. Mücadeleyle geçen ömründe, dedemin en çok sığındığı…