Sevginin herkesi ve her şeyi kapsadığı senaryolara yabancılaşmaya başladığımdan beri hiçbir şeye güvenim kalmadı. ‘Yaradılanı koşulsuz sev’ tarzı öğütler artık bende karşılık bulmuyor—çünkü sınırsız sevgi, sevginin değerini yok ediyor. Yıllarca ‘sana taş atana gül at’ düsturu beni modern çağa karşı pasifleştirmiş, bununla birlikte çekincelerime mükemmel bir kılıf olmuş. Ben artık herkesi sevmiyorum. Sevgim seçici, sınırlı…

Yaşamımın erken yıllarında doğayla kurduğum bağda en büyük pay sahiplerinden biri dedemdir. Kendisini birkaç yıl önce sonsuzluğa uğurladık. Onunla aynı ismi taşımaktan her zaman büyük bir mutluluk duydum. Dedem doğayı iyi tanıyan, onunla bütünleşmiş, çevresi tarafından sevilen, saygı duyulan bir insandı. Bahçesini, ağaçlarını, toprağını büyük bir sevgiyle sahiplenirdi. Mücadeleyle geçen ömründe, dedemin en çok sığındığı…