fisosif

Kierkegaard’ın o meşhur, sarsıcı cümlesini bilirsiniz: “Hayat geriye doğru anlaşılır, ancak ileriye doğru yaşanmak zorundadır.” İlk duyduğumda zihnimdeki birçok parça yerine oturuvermişti. Hem derin bir teselli hem de kaçınılmaz bir teslimiyet gizli bu gerçekte.

Düşünün: Şu an içinden geçtiğiniz karmaşanın, dökülen gözyaşlarının ya da uykusuz gecelerin anlamını ancak o an “geçmiş” olduğunda kavrayabiliyorsunuz. O biten ilişki, kaybedilen iş, “hata” dediğiniz o keskin viraj… Hepsi yıllar sonra bakınca, aslında bütünlüğünü koruyan bir hikâyenin vazgeçilmez durakları gibi görünüyor. “Ah, demek o yüzden öyleymiş” dediğiniz an, sadece zihniniz değil, ruhunuz da bir nebze ferahlıyor.

Peki, hayatın bu tersine işleyen mekanizmasını anlamak neden bu kadar önemli?

Çünkü bu farkındalık, pasif bir kabulleniş değil; aksine, belirsizliğin ortasında bir yol haritası edinmektir. Hayatın sonradan okunabilen bir roman olduğunu bilmek, ileriye doğru daha cesur adımlar atmanızı sağlar. Her şeyin “şu an” anlam kazanması gerektiği baskısından kurtulur, kaosun içinde bir bağlam arama telaşını bırakırsınız. Bugün yaşadığınız dağınıklığın yarın bir düzene oturacağını bilmek, o meşhur varoluşsal kaygıyı biraz olsun dindirir. Sadece biraz “ama” bu bile uçurumun kenarında yürürken tutunacak bir daldır.

Üstelik bu bakış açısı, geçmişle kurduğunuz o sancılı ilişkiyi de revize etmenize yardımcı olabilir. Eski hatalarınızı acımasızca yargılamak yerine, kendinize şu şefkati gösterebilirsiniz: “O gün, elimdeki o kısıtlı haritayla o yolu seçtim.” Bu bir mazeret değil; insanın kendi sınırlılığına duyduğu bir anlayıştır.

Kierkegaard’ın bu paradoksu, varoluşun özündeki o gerilimi anlatır: İnsan, anlam arayan ama anlamın ancak “son” geldiğinde belireceğini bilen trajik bir varlıktır. Bu yüzden kaygı “angest” onun için bir kusur değil, özgürlüğün ağır ama kıymetli bedelidir. Seçebiliyorsanız, kaygı duyuyorsunuzdur. Kaygı duyuyorsanız, gerçekten yaşıyorsunuz demektir.

Belki de en büyük cesaret, tüm bu sisli havaya rağmen o bir sonraki adımı atmaktır. Sonunu göremeden, garantisi olmadan, henüz anlamlandırmadan… Sadece yürüyerek.

Unutmayın; hayat çözülmesi gereken bir bulmaca değil, deneyimlenmesi gereken bir süreçtir. Ve en berrak anlamlar, genellikle en beklenmedik köşelerde, biz tam da aramayı bıraktığımızda ortaya çıkar.

Sevginin topraklarında sevginin de ötesinde buluşmak temennisiyle..